Już 23 czerwca o 18:00 widzimy się Kinie Radość w Dębicy na wieczorze, podczas którego porozmawiamy o idei kąpieli leśnych, opowiem Wam o tym jak ta praktyka pomogła mi poradzić sobie z doskwierającą mi dolegliwością oraz o tym jak można dbać o swój dobrostan na codzień.
Życie czasami pokazuje nam, że rozwiązania na najbardziej skomplikowane wyzwania, bywają zaskakująco proste. Najprostsze jednak z rozwiązań potrafią sprawiać nam najwięcej trudności.
Nie chcę pisać teraz artykułu o zagadnieniu kąpieli leśnych i o tym w jaki sposób służą one ludziom. Tych mam wrażenie jest mnóstwo już w Internecie. Zdecydowanie wolę porozmawiać o tym z Państwem widząc Wasze twarze. Co chciałbym jednak poruszyć to, to jak często zauważam, że ludzie potrzebują i poszukują ulgi od nadmiaru sensorycznego. Nie jest to jednak wszystko… Szukamy czegoś głębszego – nazywam to prostotą bycia, możliwością bycia naprawdę SOBĄ bez masek, ról, presji i oczekiwań. I nie, kochani, nie uważam tego za mrzonkę, że „świat jest brutalny” i że musimy być profesjonalni w pracy, a potem odpowiedzialni w domu, a swoją autentyczność realizować raz na kilka lat, kiedy uda się uszczknąć odrobinę urlopu w pojedynkę lub ze znajomymi, którzy widzą nas takimi jakimi jesteśmy. Tak być nie musi i co raz częściej się na to nie godzimy.
Czego najczęściej brakuje nam to wewnętrznego pozwolenia, odwagi by spróbować, bezpiecznej przestrzeni, często też energii, żeby rozpocząć to, co zawsze chcieliśmy robić. Co jest dla mnie tak zrozumiałe, ponieważ od najmłodszych lat unikalne cechy nasze i potrzeby były osądzane za niepotrzebne, nie generujące przychodu lub zwyczajnie niemile widziane.
W moim doświadczeniu przestrzeń kąpieli leśnych daje możliwość zaistnienia prawdziwemu Ja
Wydaje się, że tylko poezja jest w stanie ująć subtelność, a jednocześnie dogłębność wewnętrznej przemiany możliwej dzięki powrotowi do naturalnej/ego siebie. Zasoby siły jakie są generowane po rozpoznaniu unikalnych cech i umiejętności swoich, o których zapomnieliśmy lub dawno temu zdecydowaliśmy, by po nie nie sięgać. Chwilowe wzruszenie i trwała radość z powodu spotkania siebie i decyzji, by więcej siebie nie opuszczać.
